ภารกิจที่1/1จากบ้านนามารำ่เรียน
นิราศร้างห่างไกลภูมิถิ่นฐาน
สู่ความฝันมุ่งมันในกิจการ อุดมการณ์ครุไทยใจอาจอง
เก็บหมอนเสื่อเสื้อผ้าพร้อมเสร็จสับ ของสำหรับใช้สอยค่อยประสงค์
จัดขึ้นรถน้ำตาหลั่งไหลรินลง แต่นี้คงจำต้องพรากจากบ้านนา
เหลียวเหลือบมองน้องพี่ที่ลาสั่ง เสียงก้องดังจงตั้งใจใฝ่ศึกษา
ให้สำเร็จกิจการงานวิชา จงคว้าใบปริญญามาบ้านเรา
ล้อรถเคลื่อนเป็นเวลาครารุ่งสาง ถึงสว่างเส้นทางต่างขุนเขา
หมู่แม่ค้าเร่งรุดจุดไฟเตา จัดเตรียมเอาข้าวของออกเรียงราย
เหลือบแลมองชนเผ่าญ้อลออเอี่ยม เคยแวะเยี่ยมซื้อหาสิ่งของขาย
ผ้าทอมือไหมหมี่มีมากมาย อีกทั้งฝ้ายย้อมครามอร่ามตา
ถึงส่องดาวคราวรถเลี้ยวเปลี่ยวดวงจิตร คำนึงคิดครวญคร่ำถึงเคหา
โอ้บัดนี้ต้องอ้างว้างกลางพนา ยางพาราเขาปลูกไว้เป็นดงดอน
ถึงวาริชบิดเร่งรถขึ้นเขา นึกถึงเยาวมาลย์ชาญสมร
สาวภูไทอ้อนแอ้นอรชร เมืองสกลนครทวาปี
ถึงสามหมอเห็นผู้คนอลหม่าน จึ่งแวะร้านเพื่อนพ้องไม่หมองศรี
พอหอมปากหอมคอต่อพาที เอ่ยวจีอำลาน้ำตาริน
ถึงสามชัยเมืองใหญ่ที่เคยผ่าน ข้ามลำธารเข้าเขตกาฬสินธุ์
สองฝั่งทางหอมอบอ้าวอินทนิล ดอกกระถินต้นหญ้าลู่ตามลม
ถึงสมเด็จเห็นรถลาแน่นขนัด ทั้งรถบัสรถยนต์ปนประสม
เส้นทางผ่านการคมนาคม อกระทมหวนคะนึงถึงบ้านตน
ถึงที่หมายสายทางการศึกษา เรียนวิชาให้ก่อเกิดสำเร็จผล
สู่ทางฝันไขว่คว้าปัญญาชน สู้อดทนหวังวันหน้าได้สบาย
ครุไทยมหาลัยกาฬสินธุ์ ผืนแผ่นดินที่สร้างครูผู้อาจหาญ
เป็นแม่พิมพ์ที่เปลี่ยมล้นอุดมการณ์ ปณิธานตั้งมั่นในศรัทธา
สู่ความฝันมุ่งมันในกิจการ อุดมการณ์ครุไทยใจอาจอง
เก็บหมอนเสื่อเสื้อผ้าพร้อมเสร็จสับ ของสำหรับใช้สอยค่อยประสงค์
จัดขึ้นรถน้ำตาหลั่งไหลรินลง แต่นี้คงจำต้องพรากจากบ้านนา
เหลียวเหลือบมองน้องพี่ที่ลาสั่ง เสียงก้องดังจงตั้งใจใฝ่ศึกษา
ให้สำเร็จกิจการงานวิชา จงคว้าใบปริญญามาบ้านเรา
ล้อรถเคลื่อนเป็นเวลาครารุ่งสาง ถึงสว่างเส้นทางต่างขุนเขา
หมู่แม่ค้าเร่งรุดจุดไฟเตา จัดเตรียมเอาข้าวของออกเรียงราย
เหลือบแลมองชนเผ่าญ้อลออเอี่ยม เคยแวะเยี่ยมซื้อหาสิ่งของขาย
ผ้าทอมือไหมหมี่มีมากมาย อีกทั้งฝ้ายย้อมครามอร่ามตา
ถึงส่องดาวคราวรถเลี้ยวเปลี่ยวดวงจิตร คำนึงคิดครวญคร่ำถึงเคหา
โอ้บัดนี้ต้องอ้างว้างกลางพนา ยางพาราเขาปลูกไว้เป็นดงดอน
ถึงวาริชบิดเร่งรถขึ้นเขา นึกถึงเยาวมาลย์ชาญสมร
สาวภูไทอ้อนแอ้นอรชร เมืองสกลนครทวาปี
ถึงสามหมอเห็นผู้คนอลหม่าน จึ่งแวะร้านเพื่อนพ้องไม่หมองศรี
พอหอมปากหอมคอต่อพาที เอ่ยวจีอำลาน้ำตาริน
ถึงสามชัยเมืองใหญ่ที่เคยผ่าน ข้ามลำธารเข้าเขตกาฬสินธุ์
สองฝั่งทางหอมอบอ้าวอินทนิล ดอกกระถินต้นหญ้าลู่ตามลม
ถึงสมเด็จเห็นรถลาแน่นขนัด ทั้งรถบัสรถยนต์ปนประสม
เส้นทางผ่านการคมนาคม อกระทมหวนคะนึงถึงบ้านตน
ถึงที่หมายสายทางการศึกษา เรียนวิชาให้ก่อเกิดสำเร็จผล
สู่ทางฝันไขว่คว้าปัญญาชน สู้อดทนหวังวันหน้าได้สบาย
ครุไทยมหาลัยกาฬสินธุ์ ผืนแผ่นดินที่สร้างครูผู้อาจหาญ
เป็นแม่พิมพ์ที่เปลี่ยมล้นอุดมการณ์ ปณิธานตั้งมั่นในศรัทธา
เป็นดอกจานบานสะพรั่งในหน้าแล้ง เป็นเรี่ยวแรงของชาติศาสตร์ภาษา
หวังวันหนึ่งได้ถือใบปริญญา กลับมาพัฒนาบ้านเราเอย
หวังวันหนึ่งได้ถือใบปริญญา กลับมาพัฒนาบ้านเราเอย
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น